Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie uprawnień emerytalno-rentowych osób rezygnujących z pracy zawodowej na rzecz opieki nad dzieckiem trwale niepełnosprawnym

   Wielce Szanowny Panie Ministrze! Na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora z dnia 9 maja 1996 r. (z późn. zm.) oraz art. 192 uchwały Sejmu RP z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zwracam się do Pana Ministra z interpelacją w sprawie uprawnień emerytalno-rentowych osób rezygnujących z pracy zawodowej na rzecz opieki nad dzieckiem trwale niepełnosprawnym.

   Stan faktyczny. Do dość częstych należą przypadki rodziców wychowujących dzieci niepełnosprawne, którzy musieli zrezygnować z pracy zawodowej. Sytuacja taka należy do szczególnie trudnych. Z uwagi na niekiedy całodobową opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym, a często także nad pozostałymi dziećmi sprawnymi, absolutnie niemożliwe jest podjęcie przez taką osobę pracy zawodowej.

   W tych warunkach w obecnej sytuacji przysługuje takiej osobie jedynie 420 zł świadczenia pielęgnacyjnego, rekompensującego niemożność zarobkowania. Może ona dodatkowo też otrzymać zasiłek pielęgnacyjny na dziecko niepełnosprawne w wysokości do 144 zł oraz ubiegać się o dofinansowanie ze środków PFRON kosztów likwidacji barier architektonicznych w mieszkaniu, barier w komunikowaniu się, protezowania itp.

   Te formy pomocy nie ratują jednak osób wychowujących dzieci niepełnosprawne, niemogących podjąć pracy, przed widmem skrajnego ubóstwa, zapożyczeń czy długów. Dzieje się tak również dlatego, że wydatki związane z niepełnosprawnością dziecka, np. na wózek lub inny sprzęt inwalidzki i rehabilitacyjny, często pampersy, cewniki, na zabiegi rehabilitacyjne, koszty dowozów na nie itd., w połączeniu z wydatkami na życie i mieszkanie całej rodziny wielokrotnie przewyższają wymienione formy pomocy.

   Jakkolwiek każdy przypadek osoby wychowującej dziecko niepełnosprawne winien być rozpatrywany indywidualnie, to jednak wydaje się wskazane zagwarantowanie odpowiednimi przepisami znacznie wyższej dopuszczalnej pomocy finansowej, ratującej je oraz ich dzieci w drastycznych przypadkach. Zdecydowanie wyższa powinna być górna granica wysokości świadczenia pielęgnacyjnego, rekompensującego rodzicowi niemożność zarobkowania, wynosząca dziś owe 420 zł.

   Pytania:

   1. Czy ministerstwo dostrzega przedstawiony problem?

   2. Czy i kiedy można spodziewać się projektów ustawowych w tej kwestii?

   Łączę wyrazy szacunku

   Poseł Jan Filip Libicki

   Poznań, dnia 8 marca 2006 r.