Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie wykonania przez Ministerstwo Obrony Narodowej sejmowej uchwały z dnia 19 listopada 2004 r. dotyczącej wprowadzenia umundurowania historycznego w pododdziałach reprezentacyjnych Sił Zbrojnych RP

   Klub Parlamentarny Ligi Polskich Rodzin widzi pilną potrzebę zainterpelowania MON w sprawie wykonania ˝uchwały mundurowej˝ z dnia 19 listopada 2004 roku w punktach:

   - Co MON dotychczas zrobił dla wykonania ˝uchwały˝?

   - Czy MON uznaje idee wnioskodawców w zakresie: a) przywrócenia historycznych mundurów galowo-wyjściowych w wojskach lądowych wg wzorów z 1936 roku i b) redukcji listy stopni wojskowych do stanu z 1936 roku nie tylko w jednostkach reprezentacyjnych WP?

   - Czy MON uznaje I DZ im. T. Kościuszki za ˝jednostkę reprezentacyjną wojsk lądowych˝ w aspekcie zbliżającej 60. rocznicy jej udziału w szturmie Berlina w dniu 1 maja 1945 roku?

   - Czy I DZ powinna otrzymać z powrotem swoje historyczne mundury z czasu szturmu Berlina, wiernie odpowiadające - wg wzorów i zestawu stopni wojskowych - tym z 1936 roku, by w nich świętować razem z aliantami 60-tą rocznicę zwycięstwa nad III Rzeszą Niemiecką?

   Uzasadnienie

   I. Cały Sejm Rzeczypospolitej Polskiej z okazji 60. rocznicy szturmu Berlina przez I DZ im. T. Kościuszki w dniu 1 maja 1945 r., obchodzonej już w wolnej i niepodległej III RP, u progu III tysiąclecia - przez wszystkich obywateli niepodległego Państwa Polskiego oraz Rodaków rozsianych po całym świecie - przyjmując uchwałę wyraził opinię, iż Wojsku Polskiemu potrzebne jest przywrócenie narodowych tradycji, wywodzących się z 1000-letniej historii oręża polskiego, których ważnym elementem jest odbudowa rycerskiego etosu i poczucia honoru munduru, wsławionego dwoma zwycięskimi wojnami w 1920 roku i w 1945 roku.

   II. Sejm III RP zobowiązał Ministra Obrony Narodowej do przywrócenia, w drodze rozporządzenia, w pododdziałach reprezentacyjnych zestawu stopni wojskowych i umundurowania galowo-wyjściowego Wojska Polskiego według stanu i wzorów z 1936 r., ostatecznie sprecyzowanych przez historyczną Komisję prof. Kukiela, w okresie II Rzeczypospolitej, na wniosek Naczelnika Państwa i I Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego, w ścisłym porozumieniu z rządem wybitnego działacza ludowego Wincentego Witosa.

   III. Dla zminimalizowania kosztów tegoż umundurowania należałoby przewidzieć:

   - na początek dobór jednostek wojskowych (Kompania Reprezentacyjna WP, Oficerskie Szkoły i I DZ im. T. Kościuszki) oraz:

   - 3-letni cykl zaopatrywania oficerów i żołnierzy służby zasadniczej w historyczne mundury w dotychczasowym rytmie.

   Nowe mundury nieodpłatnie powinny otrzymać: Kompania Reprezentacyjna Wojsk Lądowych WP i I DZ im. T. Kościuszki niezwłocznie, zaś absolwenci i podchorążowie szkół i akademii wojskowych sukcesywnie - dla zachęcenia młodzieży polskiej do zawodowej służby wojskowej.

   Należy podkreślić, iż przywrócenie stopni wojskowych - sprawdzonych w dwóch zwycięskich wojnach - do stanu z 1936 roku, korzeniami sięgających uchwał Sejmu Wielkiego, może skutecznie usprawnić organizację systemu dowodzenia i szkolenia Wojska Polskiego, zaś umotywowane tradycją i historią oręża polskiego umundurowanie może uczynić dla młodych Polaków służbę wojskową społecznie bardzo atrakcyjną. Potwierdzają to spotkania z młodzieżą szkolną i nie tylko! Jak na razie Polska została ostatnim państwem z dawnego bloku wschodniego, które do dnia dzisiejszego nie dokonało zmiany umundurowania swojej armii na narodowe; uczyniła to nawet Rosja!

   Tysiącletnie dzieje polskiej wojskowości (Cedynia, Grunwald, Kircholm, Wiedeń, Legiony Dąbrowskiego, Powstanie Listopadowe i Styczniowe, ˝Cud nad Wisłą˝, Berlin i wszystkie walki ˝za wolność naszą i waszą˝ etc.) są dostatecznie bogatą bazą dla uzasadnienia wyboru umundurowania Wojsk Lądowych z czasów II RP.

   Nie ma bowiem powodu do małpowania zachodniej sweterkomanii i dresiarstwa jak dawniej radzieckich papach i walonek, albowiem:

   Polacy nie gęsi i nie tylko język, ale i swój mundur mają!...

   Poseł Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz

   Warszawa, dnia 21 stycznia 2005 r.