Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie podatku VAT od wyrobów dla dzieci

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem z dnia 17 kwietnia 2001 r., znak SPS-0202-6318/01, przy którym przesłano interpelację pana posła Jerzego Jaskierni w sprawie podatku VAT od wyrobów dziecięcych, z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie informuję.

   1. Opodatkowanie podatkiem VAT towarów dla dzieci wynika bezpośrednio z ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU nr 11, poz. 50, z późn. zm.), w tym m.in. z art. 18 ust. 2 tej ustawy i poz. 29-52 załącznika nr 3 do niej.

   Na podstawie tej regulacji przykładowo stawką 7% objęte są wózki dziecięce, okrycia i ubiory oraz bielizna osobista dla dzieci do 11 lat, obuwie dziecięce wszelkiego rodzaju i obuwie z łyżwami o numeracji metrycznej do 23 cm, beciki niemowlęce, artykuły papiernicze szkolne, przybory szkolne, pomoce naukowe oraz specjalistyczny sprzęt szkolny i przedszkolny, tornistry nieskórzane, zabawki i gry towarzyskie, narty i sanki dla dzieci oraz meble dla dzieci do 7 lat.

   W cytowanej ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie ma delegacji dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz Rady Ministrów do podwyższania stawek VAT uchwalonych w drodze tej ustawy.

   Równocześnie uprzejmie informuję, że w najbliższej przyszłości nie planuje się zmian w zakresie opodatkowania towarów dla dzieci. Rząd RP jesienią ubiegłego roku podjął decyzję o niezgłaszaniu do Sejmu propozycji podwyższania w 2001 r. stawek VAT na te towary.

   Obecnie przedmiotem uzgodnień międzyresortowych jest projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W projektowanej ustawie również nie proponuje się zmian w wysokości opodatkowania ww. towarów dla dzieci.

   Równocześnie informuję, że przyjęty w 1999 r. przez Radę Ministrów program ˝Polityka prorodzinna państwa˝ przewiduje podjęcie szeregu działań zmierzających m.in. do poprawy sytuacji demograficznej w kraju poprzez osiągnięcie co najmniej prostej zastępowalności pokoleń. Jednym z głównych kierunków tych działań jest poprawa kondycji finansowej rodzin. Stosowanie w bieżącym roku stawki 7% na towary dla dzieci jest zgodne z realizowaną przez rząd polityką prorodzinną.

   2. Zgodnie z Układem Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (DzU z 1994 r. nr 11, poz. 38, ze zm.), Polska zobowiązała się do podjęcia działań mających na celu zbliżanie i następnie dostosowanie polskich przepisów (w tym w zakresie podatków pośrednich) do ustawodawstwa istniejącego w Unii Europejskiej (art. 68 i 69).

   Zasady funkcjonowania VAT w ramach krajów członkowskich UE określa Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC z późn. zm.). Szósta dyrektywa (w tym załącznik H do niej) nie przewiduje stosowania stawki obniżonej na towary dla dzieci. Powyższe oznacza, że towary dla dzieci powinny być opodatkowane stawką podstawową stosowaną w danym kraju.

   Większość krajów Unii Europejskiej dostosowała opodatkowanie towarów dla dzieci do wymogów dyrektywy. Dla przykładu ubrania i obuwie dla dzieci objęte są w Danii i Szwecji stawką 25%, w Finlandii - 22%, w Belgii - 21%, we Włoszech i Austrii - 20%, w Portugalii - 17%, w Niemczech i Hiszpanii - 16%. Jedynie w Luksemburgu towary te podlegają opodatkowaniu stawką obniżoną w wysokości 3%, a w Irlandii i Wielkiej Brytanii stosowana jest stawka 0%, z tym że w krajach tych są ostrzejsze kryteria kwalifikowania ww. pozycji do grupy towarów dziecięcych.

   Odnośnie do wysokości opodatkowania towarów dla dzieci w Polsce, w świetle konieczności dostosowania przepisów do wymogów unijnych, należy stwierdzić, że stosowanie opodatkowania preferencyjnego w tej dziedzinie przez niektóre państwa członkowskie jest wynikiem kompromisów zawartych wiele lat temu. Rozwiązania tego nie zastosowano w krajach ostatnio przyjętych do Unii Europejskiej. W odniesieniu do państw obecnie kandydujących - w tym Polski - zgoda na takie rozwiązania jest bardzo mało prawdopodobna. Należy przy tym nadmienić, że z posiadanych informacji wynika, iż wśród takich krajów kandydujących, jak Estonia, Słowenia, Czechy czy Węgry, żaden z nich nie ubiega się o ustanowienie okresów przejściowych w zakresie opodatkowania wyrobów dla dzieci.

   Z poważaniem

   Sekretarz stanu

   Jan Rudowski

   Warszawa, dnia 29 maja 2001 r.