Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. dotyczącego podatku akcyzowego

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z ponowną interpelacją pana posła Andrzeja Umińskiego, nadesłaną przy piśmie, znak: SPS-0202-5825p/01, z dnia 7 czerwca 2001 r., dotyczącą rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (DzU nr 119, poz. 1259, ze zm.) z upoważnienia prezesa Rady Ministrów dodatkowo uprzejmie informuję.

   Ulga w podatku akcyzowym od benzyn produkowanych z udziałem zeoformatu jest ulgą przedmiotową, ponieważ dotyczy ona konkretnego rodzaju paliwa. Należy zaznaczyć, iż od czasu wprowadzenia podatku akcyzowego jego stawki były ustalane w najdłuższym horyzoncie czasowym jednego roku, tak więc zarzut, że ulga obowiązywać może tylko jednego producenta, bowiem konkurencyjne firmy nie są w stanie wybudować w ciągu roku podobnej instalacji, jest zarzutem nietrafnym. Rafineria ˝Glimar˝ SA nie miała pewności, czy wybudowana przez nią instalacja, gdzie cykl inwestycyjny w przemyśle naftowym jest dłuższy od jednego roku, przyniesie określone efekty.

   Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż wprowadzenie ulgi dla benzyn z udziałem zeoformatu było ukrywane przez Ministerstwo Finansów.

   Rafineria ˝Glimar˝ już od roku 1996 występowała do Ministerstwa Finansów z wnioskiem o wprowadzenie ulgi w podatku akcyzowym dla benzyn produkowanych z udziałem zeoformatu. Wniosek był znany i opiniowany przez Ministerstwo Skarbu Państwa i Ministerstwo Gospodarki. Jednakże, mimo poniesionych przez rafinerię nakładów inwestycyjnych, ulga nie została wówczas przyznana. Rozwiązanie to zostało wprowadzone w wyniku konsultacji międzyresortowych na wniosek ministra Skarbu Państwa. Natomiast rozporządzenie ministra finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw nr 119, poz. 1259 i jest ogólnie dostępne dla wszystkich zainteresowanych.

   Należy zaznaczyć, iż złożony przez rafinerię ˝Glimar˝ wniosek o udzielenie ulgi w podatku akcyzowym dla benzyn produkowanych z udziałem zeoformatu był umotywowany względami ekonomiczno-społecznymi. Jego celem było wsparcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstwa, który wymaga znacznych nakładów finansowych. Rafineria ˝Glimar˝ podjęła proces inwestycyjny budowy hydrokompleksu wodorowego o wartości około 100 mln euro. Zakończenie tego procesu spowoduje, iż rafineria stanie się nowoczesnym zakładem o unikalnej ofercie asortymentowej, jak również będzie atrakcyjnym przedsiębiorstwem dla przyszłych inwestorów, zapewniając wpływ do budżetu środków z procesu prywatyzacji. Obniżona stawka podatku akcyzowego dla benzyn produkowanych z udziałem zeoformatu jest dla ˝Glimaru˝ zyskiem, który jest inwestowany. Oceniając wpływ ulgi na budżet państwa, należy ją rozpatrywać również w kategoriach inwestycji w przyszłe dochody. W przyszłości nastąpi zwrot z tej inwestycji w postaci:

   - zwiększenia wartości firmy przy jej prywatyzacji,

   - zwiększenia eksportu produktów naftowych,

   - zwiększenia wpływów podatkowych z działalności firmy,

   - braku kosztów związanych z upadłością zakładu i zwiększeniem bezrobocia.

   Należy stwierdzić, że produkcja zeoformatu i benzyn z jego udziałem jest chroniona patentami zgłoszonymi przez rafinerię ˝Glimar˝ i Instytut Technologii Nafty w Krakowie. Jednakże nie zamyka to drogi innym producentom do produkcji zeoformatu i paliw na nim opartych. Właścicielem samej technologii produkcji zeoformatu jest rosyjski instytut naukowy CEOSIT i podjęcie produkcji zeoformatu w oparciu o katalizatory zeolitowe wymaga wykupienia tej technologii. Natomiast produkcja wyrobów finalnych - gotowych benzyn bezołowiowych - może odbywać się w oparciu o własne technologie każdego z producentów.

   Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, iż produkcja zeoformatu jest nieopłacalna. Według uzyskanych informacji produkcja zeoformatu jest nieopłacalna dla rafinerii wytwarzających powyżej 500 tys. ton benzyn w skali roku. Wówczas bardziej opłacalny jest proces reformingu benzyn prowadzony w oparciu o procesy wodorowe. Natomiast w przypadku małych rafinerii, jak np. ˝Glimar˝, przerabiających rocznie 150 tys. ton ropy naftowej, z której można uzyskać 30 ton benzyn, technologia przerobu benzyny surowej na benzynę wysokooktanową, polegającą na wykorzystaniu katalizatora zeolitowego, jest znacznie tańsza od metody z wykorzystaniem procesów wodorowych. Wprowadzenie technologii produkcji wysokooktanowych benzyn z surowców nisko przetworzonych, jak benzyna surowa, jest dla małych rafinerii najtańszym sposobem podwyższenia poziomu technologicznego zakładu i warunkuje możliwości jego rozwoju.

   Jednocześnie należy zauważyć, iż do przedstawionych przez pana posła wyliczeń ubytków budżetowych z tytułu stosowania ulgi w podatku akcyzowym od benzyn z udziałem zeoformatu wkradł się błąd. W wyliczeniach zastosowano pełną stawkę podatku akcyzowego dla benzyn bezołowiowych w wysokości 1346 zł/1000 l, podczas gdy ulga wynosi 30% tej stawki, czyli 403,8 zł/1000 l. Zatem kwota ulgi wynosiłaby ok. 21,5 mln zł.

   Dodatkowo pragnę poinformować, iż w okresie siedmiu miesięcy 2001 r. Polski Koncern Naftowy ORLEN SA zrealizował ulgę z tytułu produkcji benzyn z dodatkiem eteru etylo-tert-butylowego w wysokości ok. 134,3 mln zł. Przyjmując, iż tendencja ta utrzyma się do końca 2001 r., szacowana przez pana posła kwota ulgi w wysokości 729 mln zł jest niezgodna ze stanem faktycznym.

   Z poważaniem

   Sekretarz stanu

   Jan Rudowski

   Warszawa, dnia 27 sierpnia 2001 r.