Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie dopłat dla podmiotów skupujących ziarno rzepaku na eksport

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z przekazaną przy piśmie znak: SPS-0202-3963/00 interpelacją posła Stanisława Misztala w sprawie dopłat dla podmiotów skupujących ziarno rzepaku na eksport przedstawiam odpowiedź na powyższą interpelację.

   1999 rok był rokiem nadprodukcji rzepaku, do czego przyczyniło się duże zwiększenie areału uprawy, jak i wyjątkowo sprzyjające warunki pogodowe. Szczególnie dotkliwe skutki nadprodukcji odczuli rolnicy. Ceny skupu rzepaku płacone przez zakłady tłuszczowe spadły o 30%, co wywołało falę protestów rolniczych. Mając na celu uniknięcie podobnej sytuacji na rynku rzepaku w roku bieżącym, Rada Ministrów podjęła decyzję o ujęcie tego rynku w programie interwencji w formie dopłat do eksportu. Zgodnie z założeniem programu wprowadzenie tego instrumentu powinno spowodować stosowanie przez krajowych przetwórców rzepaku cen skupu nie niższych niż ceny płacone rolnikowi przez eksporterów. Eksport może być dobrym regulatorem rynku, gdy mamy do czynienia z nadwyżką surowca, która zwykle prowadzi do spadku cen. Dlatego założono, że instrument dopłat do eksportu będzie stosowany w zależności od sytuacji popytowo-podażowej na krajowym rynku rzepaku. W warunkach zbiorów i podaży niepokrywających zapotrzebowania popytowego rynkowe ceny surowca wzrastają i nie ma potrzeby podejmowania interwencji państwa.

   Aktualne oceny analityków rynkowych Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej dotyczące zbiorów rzepaku wskazują, że na skutek szczególnie niekorzystnego przebiegu warunków klimatyczno-pogodowych w tym sezonie możemy mieć do czynienia z taką sytuacją. Nie będzie zatem prawdopodobnie potrzeby stymulowania wzrostu ceny rynkowej ziarna rzepaku ani jego eksportu.

   Odpowiadając na pytania pana posła, uprzejmie wyjaśniam, że wybór sposobu interwencji na rynku rzepaku, którego założenia i mechanizm działania przedstawiłem powyżej, wynika z istoty podejmowanych przez państwo działań interwencyjnych. Podstawowym celem interwencji państwa na rynku rolnym jest bowiem takie jej ukierunkowanie, aby wspierać interesy najsłabszych uczestników rynku, tj. rolników i konsumentów. W związku z tym wszędzie, gdzie interwencja jest stosowana, przyjmuje ona takie formy, które oddziałując na podaż i ceny surowca rolnego zapewniają równowagę na rynku, wspierając równocześnie dochody producentów rolnych.

   Celem interwencji rynkowej nie jest natomiast ścisłe sterowanie przez państwo działalnością wszystkich podmiotów gospodarczych realizujących swoją strategię rynkową ukierunkowaną na osiągnięcie zysku.

   Z poważaniem

   Podsekretarz stanu

   Andrzej Łuszczewski

   Warszawa, dnia 23 maja 2000 r.