Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie rozbieżności w stosowaniu przepisów ustawy o prywatyzacji i komercjalizacji przedsiębiorstw wobec przedsiębiorstw Państwowej Komunikacji Samochodowej

   W odpowiedzi na interpelację posłów Joanny Sosnowskiej i Marka Dyducha w sprawie rozbieżności w stosowaniu przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych w stosunku do państwowych przedsiębiorstw komunikacji samochodowej (SPS-0202-724/98) uprzejmie przedstawiam następujące wyjaśnienia:

   Ministerstwo Skarbu Państwa zauważa, że istnieje konflikt prawny przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oraz rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 3 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wysokości opłat za uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, trybu ich wnoszenia oraz jednostek uprawnionych do ich pobierania. Może to powodować dodatkowe obciążenia finansowe dla przedsiębiorstw komunikacji samochodowej, przekształcających się w jednoosobowe spółki skarbu państwa. Z informacji uzyskanych w przedmiotowej sprawie od ministra transportu i gospodarki morskiej p. E. Morawskiego wynika, iż podjął on działania w kierunku zmiany cytowanego rozporządzenia. Zmiana ta polegać będzie na tym, iż przedsiębiorstwa podlegające komercjalizacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych uiszczałyby opłatę za tzw. ˝przepisanie˝ koncesji, nie jak dotychczas 2000 zł od każdego pojazdu objętego koncesją, ale 400 zł, czyli tyle, ile obecnie wynosi opłata za wymianę blankietu koncesji, np. w przypadku zmiany nazwy lub siedziby przedsiębiorcy. Myślę, iż proponowana zmiana będzie rozwiązaniem satysfakcjonującym dla przedsiębiorstw PKS.

   W odpowiedzi na drugie pytanie, zawarte w interpelacji poselskiej, a dotyczące sytuacji finansowej przedsiębiorstw komunikacji samochodowej, uprzejmie wyjaśniam, iż jest ona oceniana w przeważającej ilości przypadków jako trudna. We wszystkich analizowanych wnioskach o komercjalizację przedsiębiorstw organy założycielskie wskazują na pilną potrzebę restrukturyzacji majątkowej i finansowej przedsiębiorstw. Nie bez znaczenia jest intensyfikacja procesów prywatyzacyjnych branży, z uwagi na konieczność jej dokapitalizowania, tak aby mogła ona być konkurencyjna wobec innych prywatnych podmiotów funkcjonujących na rynku krajowym i zagranicznym.

   Podobne stanowisko wyraża Ministerstwo Transportu i Gospodarki Morskiej, które opracowywało kierunki prywatyzacji całego sektora.

   Przedsiębiorstwa komunikacji samochodowej realizowały w latach poprzednich wynik finansowy netto na poziomie straty lub niewielkiego zysku, przy stałej dotacji podmiotowej i przedmiotowej.

   W wielu PKS zauważa się pilną potrzebę wymiany taboru samochodowego oraz konieczność remontu stacji obsługi samochodów, stacji paliw, jak również konieczność modernizacji dworców autobusowych.

   Poza szeregiem prowadzonych postępowań naprawczych w tej branży dalsza poprawa sytuacji finansowej postrzegana jest jako pilne doinwestowanie podmiotów. Przedsiębiorstwa komunikacji samochodowej dysponują taborem liczącym od kilkudziesięciu do powyżej stu pojazdów (autobusów, pojazdów ciężarowych i innych). Opłaty koncesyjne za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego (liczone od każdego pojedynczego pojazdu), związane z koniecznością zmiany koncesji spowodowanej przekształceniem przedsiębiorstwa w jednoosobową spółkę skarbu państwa, mogą być w wielu przypadkach bardzo uciążliwe. Należy więc oczekiwać, iż proponowana przez ministra transportu i gospodarki morskiej zmiana rozporządzenia ministra transportu i gospodarki morskiej z dnia 3 grudnia 1997 r. w sprawie określenia wysokości opłat za uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, trybu ich wnoszenia oraz jednostek uprawnionych do ich pobierania wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom władz i pracowników przedsiębiorstw komunikacji samochodowej.

   Minister

   Emil Wąsacz

   Warszawa, dnia 21 lipca 1998 r.