Debaty - polishlaw.pl - Odpowiedź na interpelację w sprawie zaniechania dotowania transportu nawozów wapniowych otrzymywanych z odpadów przemysłowych

Odpowiedź na interpelację w sprawie zaniechania dotowania transportu nawozów wapniowych otrzymywanych z odpadów przemysłowych

   Nawiązując do otrzymanej przy piśmie z dnia 12 lutego 1999 r. (znak SPS-0202-1427/99) interpelacji posłów Romualda Ajchlera i Witolda Deręgowskiego w sprawie zaniechania dotowania transportu nawozów wapniowych otrzymywanych z odpadów przemysłowych, uprzejmie informuję.

   1. Minister finansów nie ma właściwości decyzyjnych co do zakresu dotowania poszczególnych rodzajów nawozów wapniowych i decyzji w tym zakresie nie podejmował. Zgodnie z postanowieniami art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (DzU nr 155, poz. 1014) minister właściwy do spraw rolnictwa oraz minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem finansów ustala, w drodze rozporządzenia, stawki dotacji dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa, na jednostkę usługi lub produktu oraz szczegółowe zasady i tryb udzielania oraz rozliczania tych dotacji. Zakres dotowania wynika zatem wyłącznie z przepisów corocznych rozporządzeń tego ministra w sprawie wysokości stawek dotacji dla rolnictwa oraz szczegółowych zasad i trybu ich udzielania. Wcześniej odpowiednie upoważnienia były zawarte w ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. Prawo budżetowe (DzU z 1993 r. nr 72, poz. 344 ze zm.).

   Uwagi i propozycje ministra finansów do projektów cytowanych rozporządzeń ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej mają więc ustawowo umocowane upoważnienie i nie naruszają kompetencji ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej w zakresie kreowania polityki dotyczącej dotowania rolnictwa, w tym również dotowania nawozów wapniowych.

   Uprzejmie wyjaśniam, że minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej uznał za właściwe udzielanie dotacji wyłącznie producentom wapna, likwidując od 1996 r. odrębny tytuł dotacyjny do transportu wapna.

   2. Odrębną sprawą jest pogląd ministra finansów co do zasadności dotowania wapna będącego odpadem poprodukcyjnym w cukrowniach, celulozowniach i innych zakładach, w których wapno jest surowcem niezbędnym w procesach technologicznych, a po zakończeniu tych procesów staje się zbędnym odpadem, tak jak odpady powstające przy produkcji wielu innych wyrobów i podobnie jak w innych zakładach pozostaje obowiązek ich likwidacji (utylizacji). Wapno to po odpowiednim uszlachetnieniu może być sprzedawane przez zakłady jako nawóz wapniowy, co oznacza rozwiązanie problemu pozbycia się odpadów bez uiszczania kar wynikających z innych przepisów. Taka działalność nie wymaga wspomagania jej środkami publicznymi w sytuacji ograniczonych możliwości budżetowych.

   Pragnę zauważyć, iż dotowanie wapna będącego odpadem poprodukcyjnym jest pomocą nie rolnikom, lecz wyłącznie zakładom, w których takie wapno występuje. Nie stwierdzono bowiem wpływu otrzymywanych przez np. cukrownie dotacji na poziom (obniżenie) cen cukru czy też podwyższenia cen skupowanego przez cukrownie surowca (buraków).

   Moim zdaniem, wapno to mogłoby być subwencjonowane, lecz nie ze środków budżetowych, a raczej ze środków funduszy ochrony środowiska, przy przyjęciu założenia, że byłaby to pomoc z tych funduszy przy likwidowaniu problemu zanieczyszczania środowiska odpadami oraz założeniu, że zasadność wapnowania ma miejsce ze względu na kwaśne deszcze powstające np. w wyniku emisji tlenków siarki i azotu, za którą są wnoszone opłaty na rzecz tych funduszy przez zakłady emitujące. Należy bowiem zauważyć, iż środki tych funduszy służą m.in. pomocą w utylizacji odpadów poprodukcyjnych uciążliwych dla środowiska.

   Podsekretarz stanu

   Rafał Zagórny

   Warszawa, dnia 23 lutego 1999 r.





PieniÄ…dze - podstawy Olimp BiaÅ‚ko ubezpieczenie samochodów bioetyka Kenya Safari Konstrukcje stalowe Wiza¿ Zielona Góra